अजबच आसतो एकटेपणा.....!!

अजबच आसतो ग हा एकटेपणा.....!!

डोळ्यात स्वप्नाचा डोगर घेउन...

मन अश्रुने ओलेचिब होऊन...

उचबळून आलेल्या भावनांना हृदयात साठऊन....

.आपणच नाते पाळायचे...

आज येइल,उद्या येइल म्हणून,

खोटे-खोटेच मनाशी खेळायचे...

आपणच जिवंतपणी मरन स्विकारयचे????

-मौसम

पहीली भेट....

पहीली भेट....

तोही दिवस येइल प्रत्यक्षात,ह्र्दयाशी ह्रदयाची भेट होइल थेट....!

नकळत अविभाज्य घटक होइल,जणू मी फुल तू देठ.....!

तुझी माझी नजरा-नजर जणू इंद्रधनू सुरेख.......!

हवेचा हळूवार झोका हरवून देइल भान करुन देइल समेट......!

तुझे शब्द माझ्यासाठी-माझे तुझ्यासाठी दोघही एकमेकांच्या कवेत.....!

जणू काही प्रेमाच्या या सागरात भरती-ओहोटीची भेट........!!!

मौसम

गुलाबाचे फुल...

गुलाबाचे फुल......

बर्याच दिवसांनी आज एक जुनी वही गवसली,

उलट-सुलट करतांना मात्र हातातन निसटली,

तेच जुने फुल होते गुलाबाचे दांडी मात्र तुटली,

दबलेल्या त्या फुलाप्रमाने अश्रु मी दाबत उठली...

नाही-नाही म्हणता म्हणता अश्रुनीं मात्र वाट काढली..!

करपलेल्या पाकळ्या पाहून आठवणींची तार तुटली,

अजानतेपणाने आज तुझ्या नावाची हाकही उठली,

एके काळचे धारदार काटेही आज बोथट होवून तुटली,

नाही जानू शकले मना-मनांची गाठ एकाएकी कशी सुटली??

नाही-नाही म्हणता म्हणता अश्रुनीं मात्र वाट काढली...!

बर्याच जुन्या वहीत ही अशी गुलाबी वलय गवसली,

फुल जरी करपले तरी भावना मी मनात प्रसवली,

आपल्या गोड आठवणीची साद आजही आहे बसवली,

भविष्याच्य वाटेत परत भुतकाळाने मान वर काढली,

नाही-नाही म्हणता म्हणता अश्रुनीं मात्र वाट काढली....!

-मौसम.

जीवनाचा प्रवास का एकटा वातटोय...!!!

जीवनाचा प्रवास का एकटा वातटोय...

तेच चंद्र-तारे परके वाटताताय....

ही वाट कुठे जाणार आहे याचा काहीएक अंदाज नहीयं....

बस पावल नेतील ती नवीन वाट समजायचीयं.......

डोळे काहीसे पणावलेले म्हणतात काहीतरी बोलायचयं......

मनातील स्वप्न असमतोलातेने हळूह्ळू दीसेनासे होताताय.....

काय शोधतयं मन,काय हवय नेमक आयुष्यस कळण्यास मार्ग नाहीयं....

कुठे चुकतयं का माझ, कळायला वाट नाहीयं......

हे अश्रु देखील स्वार्थी झालेत,साथ द्यायचे सोडून डोळ्यातच सामावतातयं....

खोट हसू आणन्यास प्रव्रुत्त करतातयं हेच हे स्वार्ती अश्रु.....

कसला हा नाइलाज आहे, आयुष्याचा.....

इच्छा नसताना हसावलागतयं....

-मौसम

दवबिंन्दू रुपी ओलावा....

मैत्रिचा दवबिंन्दू रुपीओलावा....

शांतता तुझी ही आज मला पहावत नाही.....!

बोल काही तरी तुला अस हिरमुसलेल पाहून मला राहवत नाही.....!

पाणावलेले तुझे डोळे सांग आज का हसत नाही.....!

लक्षात घे मित्रा आयुष्यातील हे सगळ्यात मोठे दुःख नाही....!

संकट हे येणारच इतक्या सहजा-सहजी हारायचे नाही....!

दाखवून दे या जगाला मी ही काही कमी नाही....!

सापडलेल्या युद्धातून काढता पाय घ्यायचा नाही....!

जीवन एक अनमोल ठेवा,माझ्या मैत्रिचा दवबिंन्दू रुपीओलावा,

इतक्या सहज माघार घ्यायची नाही.....!

आहेत सदैव शुभेच्छा,आयुष्यातले आपले कर्तव्य विसरायचे नाही....!

....मौसम

नक्षत्रांचे प्रेम.......!!

नक्षत्रांचे प्रेम.......!!

वाटल होत नक्षत्राच्या गर्दित आपणही उतरावे....

एक स्वप्रकशमान चांदनी होउन चंद्राला आपलसं करावे....

आसमंता च्या जगतात आपलेही अस्तीत्व बिंबवावे....

याच क्षितीजात संचारतांना अचानक एका तार्याने मला आपलेसे करावे....

याच नक्षत्रांच्या अंगनात मी ही मुक्तपने हिंडावे....

हाच माझा चंद्र म्हणून त्याच्या प्रकशात जगावे....

माझ्या मनातले हे भाव देवाने ही ऐकले....

एक दिवस मला माझ्या चंद्राने दर्शन दिले....

त्यच्या त्या निर्मळ स्वभावाने मला केव्हाच जिंकले....

कधी ना हरनारी मी मात्र कधी न पाहताच या चंद्राला मी हरले....

अंतर खुप असनार चंद्र-चांदनीत हे मनाने केव्हाच हेरले....

तरीही हे मन वेडे परीघाप्रमाने चंद्राभवतीच गुंतले....

हळू-ह्ळू हे चंद्रालाही कळले,त्याच्या प्रकाशाझोतात,चांदनीने स्वताचे भान हरपले....

तिचे जगने हे केवळ त्याच्या नावाचेच राहीले....

कितीही काही झाले तरीपण चंद्राला चंद्रकलेचे वेड होते....

पोर्णिमा-अमावस्येपर्यन्तच्या कले-कलेमुळे त्याला वेळ मिळत नसे....चांदनी मात्र रोज वाट पाहूण,चंद्राच्या प्रतिक्षेत रुसुन बसे....

आता मात्र त्याचे दुर्लक्ष तिला खपत नसे,यासाठी दोघात रोजच खटके उडत असे....

चंद्राला होत्या बर्याच सीमा,चांदनीला हे कटू सत्य पचत नसे....

एक दिवस चांदनीने केला विचार,अस रुसुन किती दिवस बसायचे....

एक ना एक दिवस वस्तुस्थितीला लागेलच स्विकारायचे....

चंद्रच तो शेवटी अमावस्या येते कधीतरी,पण तो दिवसही दुर नाही जेव्हा अकस्मात ग्रहनही लागायचे....

मग का म्हणून त्याला दुखः हे लादायचे....

का म्हणून त्याचे मुक्तसंचाराचे अधिकार हेरायचे....

शुक्ल-कृष्णपक्षाला लपंडाव खेळनार हा चंद्र हसतमुखाने....

आपण मात्र सदैव आसमंतातच अस्तित्व ठवायचे, विहारायचे....

चंद्राशीवाय प्रकाशमान होवू शकत नाही चांदनी हे संपूर्ण जगाने मानले....

चंद्राच्या प्रकाशात तेज तिचे आज भुगोलानेही सिद्ध केले....

कधी नव्हे ते चांदनीने प्रथमच प्रेम केले....

प्रेमाचे प्रतिक म्हणून संपूर्ण ब्रम्हांड प्रेमींसाठी खुले केले....!!!!!!!

आजही प्रेमी येतात,आपापले चंद्र-चांदनी शोधतात....!

दुखः चंद्र-चांदनीचे जाणूनही ही गोड चुक करतात....!

......मौसम

"व्हँलेंटाइन".....!!!

.

प्रेम न करता,हे मन का शांत बसेल....!

काय सांगू भविष्यात माझंही कुणावर प्रेम असेल...!

कुणाची तरी वाट पाहण्यात माझही मन झुरेल....!

माझे मन तेव्हा कदाचीत मलाच हरेल....!

"फक्त माझा" म्हणून हक्कही माझाच असेल.....!

काय सांगू मी कदाचित तो दिवस फारसा दुर नसेल...!

माझ्या मनातील भाव ज्या व्यक्ति साठी ऊमलेल.....!

दिवस-रात्र ज्याचेच नाव माझ्या ओठी असेल.....!

क्षणभराचा दुरावा त्याव्यक्ती साठी तपासारखा वाटेल....!

माझ्या मनात अनावधानाने ज्याचेच प्रतिबिंब असेल...!

आज-ना उद्या भेटेल ज्या व्यक्तीला आपले मी मानेल...!

मनातील सारे भाव मी स्वताःहून सांगेल....!

एक ना एक दिवस मला असं कुणी गवसेल....!

माझे मन जेव्हा माझेच उरलेले नसेल......!

असही कधी घडेल मीही 'प्रेमात पडेल'.....!

तोच व्यक्ती माझा "व्हँलेंटाइन" असेल.....!

.......मौसम

.